488
Абайдың прозалық шығармаларындағы кейбір
морфологиялық тұлғалардың сипаты
Қазақтың жазба әдеби тілінің негізін қалаушы Абай Құнан-
баевтың «Қара сөздер»
деп аталатын прозалық мұрасы,
негізінен, тіліміздегі публицистикалық, ғылыми баяндау және
көркем проза стильдерінің тұңғыш үлгісіне жатады. Сондықтан
әдеби тіліміздің іргетасы қаланып, әрі қарай қалыптаса түсу
процесінің тарихын зерттеуде
Абай шығармаларының тілін
әр алуан тұрғыдан талдаудың мәні өте зор. Бұл мақаламызда
Абайдың «Қара сөздерінің» текстері
бойынша оның тіліне
морфологиялық сипаттама беруді көздедік. Мұның өзінде
морфологияға қарасты барлық тұлғаларды түгел алмай, азды-
көпті дәрежеде «ерекшелік»
110
деп
атауға болатындарын ғана
талдамақпыз. Ерекшелікке жатқызған элементтеріміздің сыр-
сипаты тағы да біркелкі емес. Олардың бірқатары қазақ тіліне
мүлде тән емес, шеттілдік элементтер екендігімен ерекшелен-
се, енді біреулері әдеби тіліміздің
қазіргі даму дәрежесімен
салыстырғандағы айырмашылығымен ерекшеленеді. Бұл
айырмашылық сыртқы тұлға жағынан да, сөздің семантикасы
мен қызметі жағынан да болуы мүмкін. Сондықтан біз Абай
прозасындағы морфологиялық ерекшеліктерді үш үлкен топқа
бөліп алып талдадық.
Алғашқы топқа қазіргі әдеби тіліміздегі қалыптасқан нор-
малармен салыстырғанда сыртқы
тұлғалануы жағынан өзге-
шелеу болып келетін элементтер жатады. Қазірде есімшенің бір
түрін жасайтын -
Достарыңызбен бөлісу: